[ أشعار ابن فارض در كشف توحيد ذاتى ] 1 - و موضع و محلّ و ورد اسماء الهيّه ، در عالم ملكوت كه عالم صفات است ؛ آنجائى بود كه در سير من از عالم غيب و شهادت ، به سوى عالم صفات و ملكوت ، به من اختصاص داده شد . و آن به جهت رفعت و سرمايه‌هاى قواى روحانيّه و حواسّ ظاهريّه و باطنيّهء من نبود . 2 - آنجائى كه سير من بدان كشيد ، محل درس قرآن و تلاوت آنها بود كه فَالتَّالِياتِ ذِكْراً « 1 » و اماكنى بود كه صاحب و و اصل بدان مقام را از غبطه و حسد محافظت مىنمود ؛ به جهت علوّ و بلندى كه داشت هيچ‌كس را غبطهء وصول بدان نبود ؛ و بمقام و درجهء ما دون آن كه مقام خودش بود ، راضى بود . و آنجا محلّ غرس و كاشتن معانى ؛ و تأويل قرآن بود كه از آنها سرچشمه مىگرفت . و ديگر در آنجا زواجر و موانعى بودند كه نمىگذاشتند كسى را كه بخواهد به حريم ذات دست يابد ؛ از آنجا عبور كند . و متجاوزان را منع مىنمودند ( زيرا كه بسيار اندكند كسانى كه بتوانند از عالم صفات گذشته ؛ و خود را به عالم ذات و اصل نمايند . ) 3 - و كسى كه از عالم صفات بگذرد ؛ و به عالم جبروت كه ذات است ، نائل آيد ؛ محلّ وقوع و تمكّن و استقرار آن صفات و أسماء در وى ، مشارقى است كه ذات أقدس در آنجا طلوع مىكند ، و گشايش و فتح وصول به ذات در آنجا بهم مىرسد . و حقّا جائيست كه : بصيرت أرواح ، و نور باطنىّ قلوب و دل‌ها را به بهت و حيرت مىافكند . زيرا كه با كشف و طلوع نور ذات ، هيچ اسم و صفتى باقى نمىماند . همه را مىسوزاند و در حيرت سرازير مىكند . 4 - آنجا اريكه‌ها و مقامات توحيد است ؛ و محلّ إدراك و دست‌يابى به حقيقت تقرّب ؛ و محلّ سلوك و پيمودن راه و مسلك پاك در ذات است ( سيرفى الله ) و مبادى تكوين است كه از آسمان ذات ، به أرض كاينات براى نصرت صاحبش رسول خدا صلّى الله عليه و آله و سلّم در معركهء مشركين نازل

--> ( 1 ) آيهء 3 ، از سورهء 37 : صافات .